بالاخره تیم ملی بدون دردسر و استرس رفت جام جهانی.
بالاخره تو خونه با گوشی به ابنترنت وصل شدم.
بالاخره تصمیم گرفتم از فردا درس بخونم.
بالاخره ...
بالاخره یه کم به زندگی امیدوار شدم.
یه جوری باید ما هم ابراز وجود کنیم. هرچی هم بخوای دور باشی از این حرف و حدیث ها نمیشه.
انتخابات این دوره منو یاد یه چیزی انداخت.
چند سال پیش وقتی هنوز خیلی بچه بودم بازی استقلال و پرسپولیس به جنجال کشیده شد. هیچوقت مشت "پرویز برومند" تو صورت "پایان رفعت " رو یادم نمیره. به یاد ماندنی ترین دربی برای من و خیلی های دیگه همون بازی بود.
برای سال های بعد تدابیری اندیشیدند که دیگه این برخوردها پیش نیاد و نیومد. بعد از اون دیگه تو دربی دعوا نشد اما یه پیامد وحشتناک داشت. تا چند سال تمام بازی ها مساوی تموم می شد و هیچکس خوشحال نمی رفت خونه. بازی های خنثی و بی انگیزه همه رو کلافه کرد.
انتخابات این دوره هم هیچ برنده ای نداره. شاید کمی از مردم به " روحانی" امید داشته باشند اونم به خاطر اینکه حرفهاش کپی پیست حرف ها و عقاید خاتمیه.
با وجود اینکه علاقه ای به شرکت در این انتخابات بیهوده ندارم اما ته دلم منم دوست دارم "روحانی " بیاد بالا ولی اصل مطلب اینه که...
خانه از پای بست...
یکی از خوشبختی های من در زندگی اینه که تقریبا می تونم با هر آدمی ارتباط برقرار کنم. سن و طبقه ی اجتماعی و جنسیت و اعتقاداتش هم اصلا برام مهم نیست.
هم نشینی و هم صحبتی با آدم های مختلف باعث زیاد شدن ابعاد وجودی انسان میشه.
جمله ی معروفی هست که میگه:"کسی که در موضوعی فقط از عقیده ی خودش خبر داره، از هیچ چیز خبر نداره."
دوستی با آدم های باتجربه برای من یکی که خیلی مفید بوده اما بودن با دوستان کم سن و سال تر از خودم شیرینی خودشو داره. اینکه یاد گذشته ها می افتم و اینکه چه آرزوهایی داشتم برام خیلی لذت بخشه.
(گرچه بعضی ها مثل"شکوفه" رسما آدمو پیر می کنن و طوری میگن:"شما آدم بزرگ ها!" که دوست داری اولین چیزی که دم دستته تو حلقش کنی.)
شاید نتیجه ی همنشینی با همین دوستان نوجوان بود که تصمیم قاطع برای برخاستن گرفتم.
برای شروع دوباره ی زندگی.
قرار نیست وبلاگو تعطیل کنم اما تصمیم کبری گرفتم امسال آزمون وکالت شرکت کنم و بعد از این بیشتر وقتم رو بزارم برای درس خوندن.
در ضمن اگه کسی تا به حال آزمون وکالت شرکت کرده خوشحال میشم اطلاعات و تجربشو در اختیار من هم بزاره.