قلم

میدونم که نباید انتظار داشته باشم هرکس که وبلاگمو می خونه حرفی برای گفتن داشته باشه. اما گاهی که هیچ نشانه ای از حضور خواننده ها نمی بینم از نوشتن ناامید میشم. البته نه از نوشتن بلکه از وبلاگ نویسی.

متاسفانه مدتی است که به اینترنت دسترسی ندارم . به من حق بدید که اگر برای دل خودمه تو دفترم بنویسم نه اینجا. چون کافی نت اومدن خیلی دردسره و بعضا آدم حسی که داره تا اومدن به کافی نت از بین میره.

با ابراز لطف شما قانع شدم که باید بنویسم. حتی اگر یک نفر این مطالب رو بخونه بهانه ای برای وبلاگ نویسی دارم.

امیدوارم این مشکل اینترنت به زودی حل بشه چون دوستان دنیای مجازی رو فراموش نکردم و نمی کنم.

وبلاگ هاتون رو می خونم اما با گوشی موبایل امکان کامنت گذاشتن برام نیست.

از همتون ممنونم.

پ ن:به اون کسی که گفت "حقته" :

این بار کامنتتو تایید کردم چون به سلامتی دارم از دستت راحت می شم